Дуныяда кайратлыгы онъыслы ерге усайтаган аьдемлер боладылар, олар баслаган кайбир ис оьрленип кетип, емислер береди.
Сол орысшадан коьширгенде тек «Наьсипли юлдыз астында тувган ман» байланыслы болып калмайды, уьстинликке эм мыратка етисер уьшин коьп куьш салув керек экени биревге де сыр тувыл. Сондай аьдемлер сырасында Терекли-Мектеб авылындагы «Сакура» кафесининъ иеси Земфира Байманбетовады белгилемеге болады. Онынъ
колында кайсы ис те, уьйкен сырагы береди, ол янъыды басламага эм аьр бир абытына савлай куьшин эм янын салмага коркатаганлардан тувыл.
Сол да оьзи оьзиннен болмаган болар, неге десе Земфира Нариман авылында куллыксуьерлигине коьплер сукланган Джамаловлардынъ аьелинде тувган. Кызалак анасынынъ эм уьйкен аьптеси Зухрадынъ йолы ман бармага суьйип, окытувшы кесписин сайлаган. Яс кыз Кизляр каласындагы индустриаллык-педагогикалык колледжинде билим алган, окув ошагын кызыл дипломга окып кутарган. Окытувшы исин де бардырган, ама кешки мектеб ябылган сонъ, элимиздинъ сырт яктагы калаларына шексинмей аьели мен ислемеге кеткен. Сол да босына болмады, Янъы Уренгой каласында ян йолдасы Климбек пен ислеп, олар болаяк кафесининъ меканын салдылар.
Бу куьнлерде сол мекан рахатлыкка коьмилмеге онъайлы аьллери болган «Сакура» кафесине айланды. Оны бу куьндеги ярасык аьлине аькелмеге, онда аьзирленген даьмли азыклардынъ санын бу замандагына еткермеге, оьзек те, йыллар эм коьп куьш кереккен.
Аьли де Земфира Алавдиновна уьйкен калаларда янъыды коьрип, оьзининъ кафесинде де соны этпеге шалысады. Дайым да ол яшавшылардынъ талаплавларына таянады, оларга ярамаганды койып, яраганды оьрлендиреди. Хатын аьлиги заманда кафеди ашкан биринши куьнлерде ога ярдам эткен, дайым да тирев болган тувган эм курган аьеллерин белгилейди. Аьдемнинъ байлыгы эм куьши – сенген ювык аьдемлеринде, деген акыйкат соьзлер. Земфирадынъ кайсы куллыктынъ да сулыбын билген аьптелери ога – дайым коьмекши эм таянув. Кишкей синълиси де оларга соны аямай савкатлайды. Кафе иесининъ балалары да аьел исине киредилер. Окувдан язгы таркавларга уьйге кайтканда, Султан – сушист, Аиша кассир куллыгын юритедилер. Ян йолдасы Климбек куьн сайын азы-
клар аькеледи, уста коллары ман кафеде сынган алатларды ясайды, аьел басы эм ис иеси кимик, тувган маьселелерди шешеди.
Тувган еринде кафе ашув ман байланыслы ойлар Земфира Байманбетовады яс заманда, Москва каласындагы шаурма аьзирленетаган кафеде кассир болып ислеген йылларда, кызыксындырганлар. Тек сол йылларда
уьйкен болмаган районда кафеге аьдемлер келерме деген шексинуьв ога буршав берген. Земфира бу куьнлерде сонынъ акында оькиниш пен айтады, сол заманларда исти басламага керек болган деп аьли боьлиседи. Узак
йоллар ман болса да, абыттан-абыт алып, ол оьзининъ мырадына етискен. «Сакура» кафесинде тек ювыкларына ис орынлар туьзилип калмай, не шаклы яшавшыларга, ясларга куллык табылады.
Земфирага тувган уьйинде алган ийги коьрим эм тербия да, касиетлери, керек ерде катылыгы кайсы юриткен исинде де маьнели болганлар. Ол саваплыкка да уьйкен эс этеди, ама сонынъ акында айтылганын савда юритуьвши суьймеди.
Уллы орыс язувшысы Федор Достоевскийдинъ «Аьдемнинъ колыннан келмеген зат йок, тек ога эринуьв, коркыныш эм оьз куьшинде шексинуьв мырадына етпеге буршав береди» деген соьзлер мен Земфира Байманбетова яслай таныс эм оьзине белги этип алган болган. Земфирадынъ йолы – уьйкен мырады болган ясларга коьрим.
Нурият Кожаева.
Суьвретте: З.Байманбетова.