Амирхан Мурзагельдиевке

Яп-яс эдинъ, яшавынъа тоймаган,
Ногай Элдинъ сен баьтири, Амирхан.
Неше кере Коьк Боьридинъ акында
Коьп саьатлеп эртегилер тынълаган.

Ногай шоьлин ол баьлелерден
Мынълаган йыл коркынышсыз саклады.
Аталыкты сакламага явлардан
Сага буьгуьн, йигит, заман буйырды.

Мен билемен, таза сенинъ юрегинъ
Сол аявсыз согысувда коркпады.
Энъ де уллы баргыларга тийисли
Баьтирликти отлы куьлле якпады.

Бахмут ерде корсалавга туьскенде,
Кара Аьжел аямады ясларды.
Сен карадынъ аясыздынъ коьзине,
Явдынъ йолын ялгыз янынъ каплады.

Йолдасларынъ оттан шыгып уьлгирди,
Сол заманда куьлип явга карадынъ.
Ызгы кере аманласып шоьлинъ мен,
Намартлар ман бирге, йигит, атылдынъ.

Куьзги ава кар ман бирге айланды,
Сескендирди атылув тоьгеректи.
Йигит, сенинъ аьлсизленген янынъды
Коьк Боьри йыракларга аькетти.

Эртенъликте оьктем Ногай элинъде
Ювсан шоьлди кенъ яяды ол сага.
Турналардынъ кышкырысып ушувы

Алып кетти сени буьгуьн дайымга.
Сен карайсынъ тастан тувган шоьлинъе,
– Мен оьлмеспен, – сесинъ бийик аспанда.
Янынъ тири, ол, баьтирим, оьлмеген,
Данъкынъ сенинъ мутылмаяк атынъда.

Марина Ахмедова-Колюбакина, ДР Халк.

Орысшадан коьширген Г.Бекмуратова.