Маьселе
Йыл сайын биз ийги эл аьдетлеримизге коьре, ясларымыздынъ уьйленуьвлерине, тувган куьнлерге, янъы уьй кируьвге багысланган той-яхшылыкларымызды аьзирлеп оьткеремиз. Сол яхшылыкларга биз асханада туьрли аслар асувга казаншылар, столларды, залдынъ ишин безеклендируьвге, олтырганларга ас-сув тасувга деп айырым аьдемлерди тутамыз.
Ызгы йылларда ердеслеримиздинъ хыйлысы сондай канагатлав коьмеклерин битиретаган аьдемлерди Кизлярдан, Махачкаладан, Ставропольден эм баска калалардан тутувды «модага» киргисттилер. Дурыс, аьр кимнинъ оьз яхшылыгына кимлерди шакырмага, кимлерди канагатлав куллыкларын бажарув уьшин тутпага, кайдай ас-сувлар аьзирлемеге, аракы-шагыр ман яде аракы-шагырсыз той этпеге толы ыхтыяры бар. Соьз онынъ акында тувыл. Ама бизим оьз районымызда да бек аьруьв этип аслар асып, столларды, залдынъ ишин заманга келисли коьрклендирип, конакларга ас-сув тасып болатаган авылдасларымыз да бар. Сонынъ акында ер-ерде илинген рекламалар да шайытлайды. Соьзимиз неге олар бар турып, кырдан казаншылар шакырувымыз акында. Яде ол зат бизди баска миллетлердинъ алдында ыспайы этип коьрсетеме экен? Бизге коьре, баска миллетлер оьз яхшылыкларында казаншы болмага оьз танысларын, авылдасларын, кардаш-ювыкларын тутадылар. Баска районлардагы бир авыл яде кала бизим аьдемлерди оьзлериндеги яхшылыкларын канагатлав эм коьрклендируьв уьшин шакырмайды эм тутпайды. Ол зат олардынъ ойына да кирип шыкпайды. Неге биз ол заманда оьзимиздикин сыйламай, баскалардынъ алдында ырыясыймыз? Бизде яде оьзимиз уьшин оьктемлигимиз ерге синъген ме? Зал ишинде кайсы бир авылдасымыздынъ яхшылыкларында ас тасып, савыт йыйнап юрген баска кала яшавшыларын коьргенде, бизде сол куллыкты этип болгандай аьдем йок па деген ойга келесинъ.
Аьлиги заманда районымыз авыр социал-экономикалык кризисте болганнан себеп, халкка ис орынлары етиспейди. Сол аьсерде оьз яшавымыз, оьз аьллеримиз акында оьзимиз ойланып, той-яхшылыкларымыздынъ оьзлерин де оьз аьдемлеримизге пайдалы кепте озгармага боламыз ша. Неге биз кырдагы аьдемлерди байытамыз? Бурынгы атайларымыз: «Ювырканынъа карап аягынъды коьсил», – дегенлер. Яхшы болсын, яман болсын кыйынлы куьнлерде ал деп кырдагылар тувыл, янынъдагы авылдасларынъ табылаяк. Ол – биринши.
Болса да бу ерде: «Бизикилер урлайдылар», – деген явапты эситпеге туьседи.
Бир таныс кыскаяклылар мага «Кырдагыларды урламайды дейдилер биревлер. Кырдан келген казаншылар, официантлар бизикилерден де артык урлайдылар. Ол затты нешев де оьз коьзлери мен коьргенлер», – дедилер.
Мен сонда «урлайдылар» деген соьздинъ соьйтип те парахат, тап бир яшав аьдети кимик айтылатаганына тамаша этпей болмайман. Урлайдылар деген соьз бу ерде йырлайдылар, бийийдилер, куьледилер деген соьзлер мен тенъ кепте кулланылады. Ол калай болады? Бизим ислам динимиз бойынша урылык энъ де яман деген намыссыз ислердинъ бириси. Бурын урылардынъ колларын эки-меки урламасын деп кылыш пан шапканлар. Болса да бу яман соьз буьгуьнлерде бизим яшавымызда оьзине орын тавып барады. Элбетте, авылдаслык аьдети мен биз сондайларды коьбисинше кеширемиз, судка бермеймиз. Болса да урлавлар койылмайды.
Экиншилей, сол биз тутатаган казаншылар, официантлар, баьри де той уьйинде эткен кыйыны уьшин оьзлери тилеген тийисли акын аладылар ша. Акларын алып та, тагы да той иесининъ карыжына сатылып алынган тамак азыклардан дорбаларын толтырып уьйлерине аькетуьв ол аькис ис тувыл ма экен? Элбетте, эгер той иелери оьзлери аькетпеге ыхтыяр берсе, ол заттынъ йолы баска. Аькет ол заманда коьтерип болган шаклы. Ама той эткен уьйдинъ эртенъгиси куьн де келеек-кетеек конаклары бар деп ойлап, сабыр этуьв керектир деп ойлайман. Ногайымыздынъ «Казаннынъ капкашы ашык болса, ийтке де намыс керек» деген бир аьруьв соьзи бар.
Маьселе шешилместей тувыл. Ол бизим оьзимиз бен байланыслы.
З.Мансурова.

