Коьшкен деген авылда бир кеде яшайды, онынъ аты Керим. Керим бек эриншек кеде эди. Ол сав куьн уйклап, бир зат та этпей турады. Бир кере атасы ога бар оьлен ота деп айтты. Азбарды шоькирли оьлен бийлеп алмага туры.
Керим басын шайкады. Бир саьаттен сонъ, келген атасы: «Сен отадынъма?»-деп сорады. Керим айтты: «Мен аьли эринемен, айлак исси,
бир аздан сонъ этермен». Ама бир саьат те кетти, эки саьат те кетти, ама Керим телефоннан айырылмайды.
Атасынынъ айтканы ога кулагынынъ кырыннан. Ол сав куьн телефон ман ойнады, кешке салкын ман кеделер мен ойнамага кетеди. Керим арып – талып туьнде
келип, ятып уйклады…
Атасы Юсуп сав куьн тракторда ислеп, уьйге келип кедесининъ орнына оьленди отап баслайды. Арыган эркектинъ юреги шыдамайды, йыгылады, оьлен такыйка ман тез оьсип уьйкен болып, Юсупты туншыктырай береди. Керим атасына ярдамласаяк болады, ама оьленнен янаса алмайды. Шоькирлер
мунынъ ер — ерине кадалып баслайды. Шоькирден тазаланаяк болып, ол уйкысыннан сескенип уянады. Уянса, уянсын янъы танъ атаятыр. Куьндиз тасланган
маьтиги де, оьлени де сол кепте турылар.
Эриншектинъ эртени битпес деп, ол маьтикти алып, оьлен отап баслады. Энди Керим атасы ислемеге шыкса, мен де коьмек этейим деп шыгады.