Бир куьн мен энем уьйине бардым. Биз алма теректинъ астында олтырып шай иштик. Сонъ мен бав бетке бардым. Бирден меним касыма кишкей Алабай
куьшик келди. Мен куьшикти колыма алып энеме коьрсеттим. Сол куьшикти оьзим мен уьйге аькетпеге суьйдим. Энем разы болды эм куьлемсиреп: «Атын не
деп саласынъ?» – деп сорады. Мен ога карап: «Алабай!» – дедим.
Сол куьшикти мен уьйге аькеттим. Атам ога кишкей уьй ясады. Мен куьнде де куьшикке суьт, сув беремен. Алабай мени мен ойнамага суьетаган эди. Ол
меним мысыгым ман да дос болды, экевлери бирге ас ашап, бирге ойнап оьстилер.
Бир куьн мен кыймасларым ман мектебтен уьйиме кайттым. Кызлар йолдынъ бир кесегин оьткенде, бурылып уьйлерине кеттилер. Мен де татавыл уьстиндеги коьпирден авлакка шыктым, уьйим соннан коьп узак тувыл эди. Бирден меним касыма бир яктан ювырып доьрт ийтлер келдилер. Олар ырылдап яныма янаса бердилер. Мен сонда бек корктым, коьзлеримди юмып, куьшли кышкырдым. Сол ерде коьзлеримди ашпага коркып, кышкырып турдым. Коьзлеримди юмсам да сеземен: меним янымдагы ийтлер бирден таласып басладылар. Мен коьзлеримди аштым. Карасам: меним Алабайым ийтлер мен бирме-бир айкасып,
оларды атып-атып таслайды. Ызында олар баьриси де коркып каштылар. Алабай меним яныма келип олтырды эм мени ялап баслады. Сол ерде мен эсимди
йыйнадым эм суьйиндим, коьз ясларымды сыпырып, Алабайды кушаклап, уьйге кайттым.
С.Язлыбаева,
Терекли-Мектеб авылдынъ А-Х.Джанибеков атындагы орта мектебининъ 1-нши «б» классынынъ окувшысы.