ГУЛЬФИРА БЕКМУРАТОВА Куьннинъ коьзи ерге туьседи, ама кыстынъ есирине туьскен авлакты йылытпайды. Авылдынъ шетинде орынласкан оьлик сувык болып коьринеди эм армаганда орынласкан эм яланъашланган ялгыз терек, аьдемди сезгендей болып, бутаклары ман суьйинишли шайкайды. Аминат мезардан коркпайды, коьп коркынышлы, аьдемнинъ шаркын бузлаткан хабарлар эситкен ол, болса да Мансур-атай оны кишкей заманда атка олтыртып, авыл мезарына аькелетаган...








