Янъыларда мага фотоательеге школадан эки кыз келди. Мен олардан мунда келуьвининъ ниетин сорап, кишкей заман токтап турмага тиледим. Кызлар мени карап турган аьсерде, болаяк дериске кеш калмай етип болаяк па, болмаяк па экенин бир-бирине айтадылар. «Белки, бу кызларда дерис йок, яде олар дериске кирмегенлер, – деп мен ойладым. Окувшы-кызлар ана тилининъ (ногай) дерисине кирмеген экен.

