СВО еринде йигитлерше ян берген Аджинияз Акимовка

Юрегим де шапаланып авырта,

 Буьгуьн меним куьнлеримнинъ авыры.

 Ралинамнынъ басында тастар кара, 

Салды аьптем коьрге ялгыз бавырын.

 Аджинияз, экевимнинъ биреви, 

Калай каты карындасты йылаттынъ.

 Фатимамнынъ эдинъ сынмас тиреви,

 Келермен деп ялгызынъды алдаттынъ.

Альфияма алал косак эдинъ сен, 

Дуныяга суьйим саьвле шаштырган.

 Урхиятка эдинъ кеште ярык ай, 

Куьндизде де шыракларды яндырган. 

Увылларга эдинъ болат кынжал сен. 

Кыйланганда, кыннан шыгып шапкандай.

 Куьн мен Айга аьр заманда эдинъ тенъ, 

Суьйингенде, йылаганда янгандай. 

Аджинияз, баьтир тувган элинъе. 

Аямадынъ яшавынъды, коркпадынъ.

 Йигитликти саклагансынъ юректе. 

Оьлимсизлик сокпагы ман йолландынъ.

Ашытады коьзяслардан юрегим, 

Ралинамнынъ басында кара тастар. 

Яткан еринъ ярык болсын, дирегим. 

Эске туьсип, яркын юзинъ сызлата.

 Г.Бекмуратова.