Бийке Кулунчакова (повесть) (Басы 9-ншы номерде) Яраланган юрек Казбек казан уьйге киргенде, Келдихан балаларына суьт пайлап туры эди. Кедеди коьрип, казан-аякка ювырды. – Олтыр, куватым. Аш болгандырсынъ, – деп кедеге коьзлерин коьтерди. – Бурнынъа не болган!? Бирден кишкей кедединъ саркылдап куьлгени эситилди. – Ол, мама, алгасап келеятып, эсикке урыныпты. – Мине эсикке ме? Кой, болмас...




