Зухра Зухра уьйге кирген аьсерде, Касбийке янъы савылган суьтти суьзип туры эди. – Калай кеш калдынъ, амалым? Не болды? Шайды эки де йылыттым, сени аьне келер, мине келер деп, – деди кыскаяклы оьзеленип. Сонъ суьтин таслап, янъыдан шай аспага алгасады. – Бизде йыйын болды, мама, – деп Зухра, суьтти котарып, шелекти ювмага онъланды. Шай салып,...




